ما اسرائیل را شرّ مطلق می دانیم. بدتر از اسرائیل در جهان وجود ندارد . اگر اسرائیل با شیطان در گیر شود، در کنار شیطان خواهیم ایستاد. اگر اسرائیل با چپ درگیر شود، در کنار چپ خواهیم ایستاد. اگر اسرائیل با راست درگیر شود، در کنار راست خواهیم ایستاد. شعار «اسرائیل شرّ مطلق است» ،به این معناست.

منبع: mouood.org

شهید سید حسن جلالی
شهید در آخرین اعزامش از مادر خداحافظی نکرد وقتی که به پیش اقوام و آشنایان رفت و در جواب آنها وقتی به او می‌گفتند: چرا می‌روی تو که هنوز با خانواده‌ات خداحافظی نکردی گفت: من طاقت خداحافظی ندارم و نمی‌توانم چشمان گریان مادرم را نگاه کنم من دیگر او را نمی‌بینم شما از طرف من از او خداحافظی کنید.
قبل از رفتن به جبهه نواری صوتی را ضبط کرد و در مورد شهید شدنش صحبت کرده بود و سفارش کرده بود بعد از رفتنش به جبهه به مادرم بدهید.
من تازه جوان بوده‌ام اندر چمن حسن
یک باره فرو ریخت اجل بال و پر من

صادق مزدستان به تاریخ 27 دی ماه سال 1335 در شهرستان قائمشهرِ مازندران متولد شد و 26 سال بعد در تاریخ 9 دی 1361 در منطقه عملیاتی فکه بال در بال ملائک گشود. صادق مزدستان در زمان شهادت فرماندهی تیپ دوم ار لشکر 25 کربلا را بر عهده داشت.
یادداشت های مختصری از شهید مزدستان باقی مانده است اما در ایام محرم الحرام ، یکی از زیباترین جملات به جا مانده از آن شهید را به همراه یک تصویر از آن سردار سپاه روح الله تقدیم حضورتان می کنیم. امید که ما را از دعای خیر خود محروم ننمایید.

روحمان با یادش شاد

آقا قسم به جان شما خوب می شوم

باور کن آخرش به خدا خوب می شوم

این روزها ز دست دل خویش شاکیم

قدری تحملم بنما خوب می شوم

حتی اگر گناه خلایق کشم به دوش

با یک نگاه لطف شما خوب می شوم

من ننگ و عار حضرتتان تا به کی شوم

کی از دعای اهل بکا خوب می شوم

با یک دعای مادر دلسوز و مهربان

ام الائمه النجبا خوب می شوم

جمعی کبوتر حرم فاطمه شدند

من هم شبیه آن شهدا خوب می شوم

من بدترین غلام حقیر ولایتم

ای بهترین امام بیا خوب می شوم

با این همه بدی به ظهور شما قسم

با یک نسیم کرب و بلا خوب می شوم

جوانى خدمت امام حسین علیه السلام رسید و گفت: «من مردى گناه کارم و نمى توانم خود را از انجام گناهان بازدارم، مرا نصیحتى فرما». امام حسین علیه السلام فرمود:

پنج کار را انجام بده و آن گاه هرچه مى خواهى، گناه کن. اول، روزى خدا را مخور و هرچه مى خواهى گناه کن. دوم، از حکومت خدا بیرون برو و هرچه مى خواهى گناه کن. سوم، جایى را انتخاب کن تا خداوند تو را نبیند و هرچه مى خواهى گناه کن. چهارم، وقتى عزراییل براى گرفتن جان تو آمد، او را از خود بران و هرچه مى خواهى گناه کن. پنجم، زمانى که مالک دوزخ، تو را به سوى آتش مى برد، در آتش وارد مشو و هرچه مى خواهى گناه کن.

جوان اندکى فکر کرد و شرمنده شد و در برابر واقعیت هاى طرح شده، چاره اى جز توبه نیافت.

این مطلب خاطره کوتاه و ناب از فرمانده دریا دل لشکر27 محمدرسول الله (ص) سردار شهید حاج «سعید مهتدی» از عملیات آبی - خاکی خیبر که به محضرتان تقدیم می کنیم. خوشا به سعادت او و یاران سفر کرده اش در آن پرواز جاودانی به آسمان قرب ربوبی، رسیدن شان به سدره المنتهای سعادت ابدی و نشستن بر سفره ضیافت الهی قبیله نور خواران و نور آشامان.

... در هنگامه‌ای که رزمنده‌های لشکر 27 محمد رسول‌الله(ص) در بخش مرکزی جزیره جنوبی مجنون موضع گرفته بودند، دشمن با تمام توان توپخانه سنگین و کاتیوشا و خمپاره‌اش، این جزیره را یکپارچه و بی‌وقفه می‌کوبید. طبق برآوردی که رده‌های بالا انجام داده بودند، فقط ظرف سه شبانه‌روز، دشمن بیشتر از یک میلیون و سیصد و پنجاه هزار گلوله توپ و خمپاره و کاتیوشا روی سر نیروهای ایرانی ریخته بود.
حتی یک لحظه نبود که جزیره آرام باشد. تکه به تکه خاک جزیره، از زمین و آسمان، کوبیده می‌شد و بچه رزمنده‌ها، شدید ترین فشارها را آنجا تحمل می‌کردند، درگیرو دار بیرون زدن دشمن از جزیره و تلاش برای حفظ آن بودیم که گلوله‌ای کنارم منفجر شد و از ناحیه جلو و عقب سر، ترکش خوردم، طوری که مجبور شدم سرم را باندپیچی کنم.
با این که اثر زخم و خون در بالای پیشانی‌ام مشخص بود، ولی خوشبختانه وضعیت جسمی‌ام به شکلی بود که سرپا بودم و می‌توانستم به کارم ادامه بدهم. بچه‌ها توی خط مستقر بودند. لازم بود برای ارائه گزارش آخرین وضعیت نیروها بروم پیش حاج همت، تا با او درباره روال کار آینده خط پدافندی خودمان مشورت کنم و بدانم قرار است مراحل بعدی عملیات را از کجا ادامه بدهیم.
فراموش نمی‌کنم، به محض این که حاج همت مرا دید، مجال صحبت به من نداد و اشاره  به باندپیچی سرم، خیلی نگران پرسید: «سرت چی شده سعید؟!»
گفتم: «چیزی نشده حاجی، فقط یه خراش کوچک برداشته، واسه این اونو با باند بستم تا روش خاک نشینه و چرک نکنه، چیز مهمی نیست».
خیلی ناراحت شد و گفت:‌«نگو چیزی نیست!... مواظب خودت باش تا آسیبی بهت نرسه.»
گفتم: «این چه حرفیه حاجی؟ خودت بارها گفتی ما اصل‌مان بر شهادته.» با اخم گفت: «حالا حرف خودم رو بهم می‌گی؟!... بله، اصل بر شهادته، اما تا لحظه شهادت، مکلف‌ایم حفظ  جان خودمون رو جدی بگیریم!»
من که انتظار شنیدن چنین صحبتی را از او نداشتم، دیگر چیزی نگفتم. خیلی فشرده گزارش‌ام را دادم، با هم مشورت کردیم و دوباره روانه خط شدم. توی راه تمام فکر و ذکرم معطوف به حرف‌های حاج همت بود. با خودم می‌گفتم، حرف حاجی بی‌حکمت نیست، درست است که از زمین و هوا دشمن دارد جزیره را می‌کوبد و در هر گوشه جزیره، شهیدی به خاک افتاده و تعداد بچه‌های مجروح ما هم کم نیست، ولی در این وضعیت دشوار جنگ، که امکان جایگزینی حتی یک کادرعملیاتی وجود ندارد، آن قدر بحث ضرورت «حفظ جان تا لحظه شهادت» برای همت جدی شده که با وجود سر نترسی که دارد و خودش مدام زیر آتش شدید دشمن رفت و آمد می‌کند، به من گوشزد می‌کند مواظب خودم باشم تا آسیبی نبینم و بتوانم درمیدان جهاد سرپا باشم. تا بهتر با دشمن مقابله کنم.